Ben ik de enige?

Lieve Shirin, ik sla zojuist je boek dicht.

Wat een ‘rijkdom’ jouw boek, jouw document. Rijkdom klinkt misschien wat dubbel omdat alles in het boek draait om verlies. Maar je hebt dat met zoveel zorgvuldigheid, zorg en waarde gebracht dat elk mens met verlies, hier steun, begrip of herkenning uit kan halen. Wat heb je dat geweldig gedaan!

Je boek raakte me op verschillende lagen. Daardoor gleed ik met momenten af naar mijn eigen rouw en verlies. Elk aspect kwam voorbij en maakte voelbaar hoe diep en allesomvattend verlies kan zijn.

Ook het verdriet dat zoveel mensen dit meemaken. De diepe diepe zielerouw. Ik voelde helemaal mee. Het zijn er zoveel…

Jouw persoonlijke verhaal zo openhartig en eerlijk.

Ik vind je boek van onschatbare waarde voor de zorg, de omgeving, voor opdrachtgevers, de politiek, mensen zonder of met verlies. Je onderbouwt waar nodig en geen enkel woord is teveel of te weinig.

Ik besef me des te meer hoe nodig het blijft dat dit thema uit de stilte wordt gehaald. Tenzij iemand ervoor kiest om even stil te blijven omdat zij of hij het nodig heeft.

Ik voel jouw urgentie helemaal met je mee in je nawoord.

Mooi lieve Shirin! Heel mooi❤️

Nee, je bent niet de enige!
Een must read voor iedereen die direct of indirect met zwangerschapsverlies te maken (heeft) gehad.
Het persoonlijke verhaal van de schrijfster zelf, naast de aangrijpende verhalen van 80 mensen wereldwijd. Dit geeft een breed beeld van de rauwe realiteit van het verlies. Wat er mist en mis gaat en wat wel goed werkt.
De impact ook op iedereen er omheen. Vaders, opa en oma’s, reeds aanwezige kinderen, vrienden, de collegae en het werk.
En de eenzaamheid van het verlies. ‘Wat de maatschappij niet kan benoemen, wordt onzichtbaar. Wat onzichtbaar is, wordt alleen gedragen.’
Tenslotte, zoals de schrijfster zelf zegt;
Ben ik de enige? Is een gids naar herkenning en erkenning, voor iedereen die rouwt, voor hun naasten die willen steunen en voor de professionals die het verschil willen maken.
Het boek heeft mij in mijn hart geraakt.

Ik heb zelf geen miskraam meegemaakt. Toch raakte dit boek me diep.

In mijn omgeving ken ik meerdere vrouwen, familieleden en vriendinnen die dit verlies wel hebben gedragen. Ook in mijn werk, als leidinggevende en MT-lid, kom ik situaties tegen waarin iemand ineens door zo’n intens verdriet heen moet. En juist dan voel je hoe belangrijk het is om te weten wat je wél en niet zegt. Hoe je aanwezig bent. Hoe je iemand steunt zonder het verdriet kleiner te maken of te snel verder te willen.

Ben ik de enige? geeft daarin iets wat ontzettend waardevol is: perspectief.

Niet alleen voor de vrouw die een miskraam heeft meegemaakt, maar juist ook voor partners, familie, vrienden, collega’s en leidinggevenden. Voor iedereen die wil begrijpen wat dit verlies werkelijk kan betekenen en hoe groot de impact nog lang daarna kan zijn.

Wat mij vooral bijblijft, is hoe weinig ruimte er vaak is voor de periode ná de miskraam. De medische zorg stopt, de omgeving gaat verder, maar voor de vrouw zelf is het verlies niet ineens voorbij. Juist die nazorg, aandacht en erkenning verdienen zoveel meer ruimte.

Ik hoop oprecht dat heel veel mensen dit boek gaan lezen. Niet alleen omdat het herkenning en steun kan bieden, maar ook omdat het ons leert om beter te kijken, beter te luisteren en zorgvuldiger aanwezig te zijn bij iemand die iets heeft verloren wat voor haar alles betekende.

Dit is wat mij betreft geen boek alleen voor vrouwen die een miskraam hebben meegemaakt.

Dit is een boek voor iedereen die hen beter wil begrijpen en écht wil leren steunen.